~กา ร เวก~

นาน ๆ ทีจะเห็นว่ามนุษย์เราจะมีพลังเหนือธรรมชาติด้วยตัวเองสักที

เมื่อวานนี้ เราสามารถทำให้ปรอทของหมอวิ่งปรู๊ดสูงขึ้นได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจ.... แอบภาคภูมิใจเล็ก ๆ


เป็นเรื่องแย่ ที่่ร่างกายทรุดโทรม

แต่ก็เป็นเรื่องดี ที่ร่างกายจะได้พักผ่อนเสียบ้าง

ไม่แน่ใจว่าคราวนี้ มาจากร่างกายที่ทรุดโทรม หรือจิตใจที่อ่อนยวบ....


ระหว่างที่นอนเล่นอย่างขี้เกียจ หยิบสมุดจดงานขึ้นมา เห็นลายมือตัวเองบันทึกคำพูดของผู้บริหารท่านหนึ่ง (ผอ.เกษมภูมิ) ที่กล่าวถึงเรื่องของ "คุณค่า" เอาไว้ว่า

"คุณค่ามันเป็นนามธรรม แต่มนุษย์เราพยายามหาเหตุผลที่จะบอกว่ามันมีคุณค่า พยายามวัดระดับของคุณค่า"

.......

สมัยเป็นเด็กวัด พระอาจารย์เคยเล่าว่า คุณยายท่านหนึ่งท่านท่านพายเรืออยู่ในคลอง พอดีกับที่มีเรือลำหนึ่งใส่กองกฐินมาขอรับบริจาคจากคนละแวกนั้น พายสวนมาเจ๊อะกันพอดี

คุณยายแกอยากทำบุญเหลือคณา แต่ในตัวไม่มีเงินสักบาท ครั้นจะคิดขอยืมเงินคนอื่นมาทำบุญ แกก็ว่าจะต้องติดต้องใช้เขาไปถึงชาติหน้า คิดได้อย่างนั้น แกเลยพนมมือขึ้นท่วมหัว แล้วนึกอนุโมทนาสาธุในใจเสียงดัง ๆ

พระอาจารย์บอกกว่า แค่นี้ยายก็ได้บุญโขแล้ว


เรื่องบุญ ความดี ความรัก ความซื่อสัตย์ ความพอใจ ฯลฯ เหล่านี้จะว่าไปก็เป็น "คุณค่า" ที่เป็น "นามธรรม" ที่รับรู้ และรู้สึกได้ด้วยจิตใจทั้งเพ

คิดกลับไปกลับมา ก็เริ่มจะงงเหมือนกันว่า เราจะมาพยายามแบ่งระดับ บอกมาตรวัด ของคุณค่าไปเพื่อเหตุใด


ทำดี ก็คือทำดี

ความรัก ก็คือความรัก

ซื่อสัตย์ ก็คือซื่อสัตย์


ทำข้อสอบ 3 ข้อ ทำเอง 2 ข้อ ลอกเขาเสีย 1 ข้อ

อย่างนี้คือซื่อสัตย์ "นิดหน่อย" รึเปล่า....


คิดเรื่องนี้เพลิน ๆ ชำเลืองมองปรอทที่คาบคาปากอยู่ มันชักจะไปกันใหญ่ คิดในใจว่า คุณหมอที่รัก..... ทำไงให้ปรอทนามธรรมนี้ ลดลงหน่อยก็ดี

:)