~กา ร เวก~

เป็นหนังไทยอีกเรื่องหนึ่งที่มีความทะยานอยาก และตั้งใจว่าจะต้องดูให้ได้

ที่อยากดูนี่มีเหตุผลหลาย ๆ อย่างประกอบกัน นั่นคือ

เห็นหน้าตานักแสดงแล้วอยากรู้ว่า ผู้กำกับจะเอาคนพวกนี้มารวมกันไว้ทำไมตั้งเยอะแยะ

ต่อมา เห็นหนังตัวอย่างแล้วมันดูครึกครื้น โจ๊ะทึ่ง ๆ น่าจะมันส์ได้ในอารมณ์

สุดท้ายก็คือ เห็นคุณเรียล [ผู้กำกับ] ไปให้สัมภาษณ์ในรายการทีวีรายการหนึ่งแล้วรู้สึกว่าตาคนนี้มีอะไรน่าค้นหา ยิ่งตอนที่พิธีกรถามก่อนปิดรายการว่า คุณเรียลมีอะไรจะฝากไปยังท่านผู้ชมไหมครับ คุณเรียลแกคิดอยู่วูบหนึ่ง แล้วก็ตอบกลับมาว่า "ผมอยากให้คนไทยรักกัน....." งงครับพี่น้อง พิธีกรเขาให้พูดถึงหนังที่ตัวเองสร้าง นี่มาเพ้อเจ้อไรเนี่ย....

พิธีกรท่านนั้นก็คงงงเหมือนกัน เลยถามย้ำไปอีกทีว่า แล้วไม่มีอะไรจะฝากถึงหนังสักหน่อยเหรอครับ ทีนี้คุณเรียลสวนกลับมาแบบไม่ต้องคิดเลยครับ "หนังเรื่องนี้ผมสร้างเอง ก็คงไม่ต้องฝากอะไร มีนิดเดียวว่า ผมเขียนบทหนังเรื่องนี้ตอนช่วงปีที่แล้วที่เกิดการชุมนุมเรียกร้องกันบ่อย ๆ ก็เลยอยากฝากให้คนไทยรักกันมาก ๆ ครับ...."

ในเมื่อแกยืนยันอย่างนั้น ก็ต้องปล่อยแกไปล่ะ...



ก่อนจะเข้าไปดูหนังเรื่องนี้ ชวนใครก็ไม่ค่อยมีใครอยากดูด้วย ขนาดว่า เพื่อนที่ดูหนังแนว ๆ ด้วยกันยังเอ่ยปากว่า "เรื่องนี้กูกะรอดูแผ่นว่ะ" บางคนก็บอกว่า "ถ้ามึงไม่ได้หวังสาระอะไรมากมาย ก็โอเคว่ะ" เออให้กำลังใจกันดีจัง...

แต่ก็ช่างมัน ในเมื่อตั้งใจไว้แล้วก็เอาสักหน่อยแล้วกัน



เมื่อเวลา 2 ชั่วโมงนิด ๆ ผ่านไป ผมเดินออกจากโรงพร้อมกับความชื่นชมคุณพี่เรียลอยู่ในใจ "ผู้กำกับคนนี้ ถึงจะพูดจาไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่การสื่อสารด้วยภาพ แกทำได้ดีมาก ๆ"

คนอะไรไม่รู้สามารถใช้รถเมลล์คันเดียว เล่าเรื่องทั้ง 2 ชั่วโมงได้อย่างไม่รู้เบื่อ

แถมยังสามารถนำตัวละครทุกตัวมาร้อยเรื่องให้เกี่ยวโยงส่งเหตุและรับผลซึ่งกันและกันได้เป็นอย่างดี.... นี่จะชมกันมากเกินไปไหมนะ

ยังไม่พอ ก่อนจะดูเรื่องนี้แอบมีคนสบประมาทเอาไว้เล็ก ๆ ว่า หนังไทยมันก็อย่างนั้น ๆ แหละว้า จะขำก็เพราะใช้คำด่ากัน....

ไอ่เรื่องด่านี่ต้องยอมเขาจริง ๆ เพราะพักหลัง ๆ มานี้ หนังไทยโดยเฉพาะหนังที่ใช้ดาราตลกแสดงเป็นตัวหลักของเรื่องนั้น มักจะใช้ผรุสวาทเป็นตัวชูรส หนำซ้ำยังใช้บ่อย ใช้ถี่ ใช้ประจำ กี่เรื่อง ๆ ก็ด่ากันเข้าไป นี่ถ้าแม่ของนักแสดงแต่ละคนยังมีชีวิตอยู่และรู้สึกได้ คงต้องมีใครตกเก้าอี้ตายกันไปจริง ๆ บ้างแหละ

แต่สำหรับเรื่องนี้นั้น จะบอกว่าไม่มีด่ากันใ้้ห้ขำเลยก็คงไม่ใช่ มีบ้างให้พอเป็นพิธี แต่ที่เหลือก็ขำเพราะท่าทาง timing และการสร้างสรรค์ของผู้กำกับและทีมงาน

เรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่งคือ สาระที่หนังได้แฝงไว้ทั่วไปหมด แฝงจนบางทีถ้าใครดูเพลิน ๆ ผิว ๆ อาจจะคิดว่าหนังไม่ได้สื่อสารอะไรเลย เอาแต่พูดเ่ล่น พูดแซวเขาไปทั้งเรื่อง แต่พอมาลองคิดพิจารณา ยิ่งคิดรวมกับที่คุณเรียลพูดเอาไว้ว่า "อยากให้คนไทยรักกัน" นั้น ก็ต้องบอกว่า คุณเรียลแกสื่อสารได้ดีจริง ๆ

ตัวละครในเรื่องนี้ทุกคนต่างมีความต้องการของตน และก็มุ่งมาตรปราถนาในการทำตามความต้องการของตนเองแทบทั้งสิ้น เพียงแต่คนที่สามารถคุมสถานการณและบีบบังคับให้คนอื่นทำตามความต้องการของตนเองได้ ก็เพราะว่ามีกำลังอำนาจอยู่ในมือ

หนังเรื่องนี้ทำให้เห็นว่าคนทุกคนพยายามหาทางออกให้กับตนเองในรูปแบบต่าง ๆ ทั้งแบบที่ยืนกรานในความต้องการของตนเป็นหลัก โดยไม่สนใจใครทั้งสิ้น หรือแบบที่เอาอย่างไรก็ได้ ให้มันจบ ๆ ไป แล้วตัวเองก็จะได้ไปตามทางของตัวเองต่อไป และก็แบบที่พยายามหาทางออกให้กับคนทุก ๆ ฝ่าย

ในท้ายที่สุด หนังก็พาให้ไอ่คนแบบหลังสุดเนี่ยเป็นกุญแจสำคัญในการคลี่คลายเรื่องทุกอย่าง แต่สิ่งที่คนคนนั้นจะต้องเผชิญก็คือ การที่เขาเองจะต้องยอม "เสียสละ..."

การเสียสละครั้งนี้ ทำให้คนที่มีอำนาจพึงพอใจ ได้รับการสนองตอบซึ่งความต้องการที่มีอยู่ รวมถึงคนอื่น ๆ ที่อยู่ใต้อำนาจ ณ ตอนนั้น ก็ได้รับการสนองตอบด้วยเช่นกัน...

ใครจะไปคิดว่า รถเมลล์คันเดียว จะสามารถสื่อสารอะไรได้ขนาดนี้!!!!

ใครจะไปคิดว่า คุณเรียลจะสามารถจำลองเหตุบ้านการเมืองให้มาอยู่ในรถเมลล์คันเดียวได้!!!!!

เอ๊ะ... หรือว่าจริง ๆ แล้วคุณเรียลไม่ได้คิดอะไรอย่างนี้ แต่เรากำลังคิดอะไรมากไป!!!!

5555