ตั้งแต่เริ่มมีคนรู้ว่าเรากำลังเรียนต่ออยู่ ก็เริ่มรู้สึกเหมือนว่ากำลังเป็นดาราผู้โด่งดัง ที่ใคร ๆ ก็อยากเข้ามาพูดคุย ถามโน่นถามนี่ แต่คำถามที่ยอดฮิตกลับไม่ใช่ "มีแฟนหรือยัง" แต่มักจะโดนถามว่า "เรียนยากไหม ??"

 

เวลาโดนคำถามนี้ทีไร ปากมักจะทำงานก่อนสมองทุกทีเลย "ไม่ยากหรอก... ใคร ๆ ก็เรียนได้" ผมมักตอบไปอย่างนี้เสมอ ๆ

 

แต่เมื่อเช้านี้เอง ระหว่างที่กำลังเดินเข้าที่ทำงานก็โดนคำถามนี้อีกครั้ง และมันก็เป็นครั้งแรกที่สมองสามารถคิดได้เร็วกว่าคำพูดที่จะออกจากปาก "ผมว่ายากนะครับ..." ผมตอบไปสั้น ๆ เพียงเท่านี้ แล้วปล่อยให้ผู้ถามเดินจากไปด้วยสีหน้าท่าทางแบบ งง ๆ

 

แต่ที่จริงแล้ว ความคิดที่มันเกิดขึ้นในหัวตอนนั้นก็คือ "เรียนน่ะคงไม่ยากเท่าไหร่หรอก มันยากตรงที่ทำให้ตัวเองมีวินัยที่จะเรียนรู้ตลอดเวลานั่นแหละ" เพราะการเรียนในระดับนี้ แท้จริงแล้ว ความรู้คงไม่ได้อยู่แค่ในห้องเรียนเท่านั้น 

 

อาจารย์ท่านหนึ่งบอกไว้ในชั้นเรียนว่า "ผมไม่ได้มาสอนเพื่อให้ความรู้พวกคุณนะ ผมมาเพื่อจะแลกเปลี่ยนและจุดประกายบางอย่างเท่านั้น... ถ้าคุณจะมาเอาความรู้กับแค่ 3 ชั่วโมงนี้ ผมว่ามันง่ายไปหน่อย 3 ชั่วโมงนี้คุณต้องตกผลึกคอนเซปต์ หรือวิธีการคิดไป ที่เหลือคุณต้องไปขวนขวายเรียนรู้ในสิ่งที่คุณสนใจด้วยตัวเอง เรียนระดับนี้แล้ว มันสอนเนื้อหากันไม่ได้หรอก คนที่ยืนพูดอยู่หน้าห้อง กับคนที่กำลังฟังอยู่เนี่ย ต้องสามารถสลับที่ สลับบทบาทกันได้ตลอดเวลา..."

 

ผมฟัง ณ ตอนนั้นที่ท่านพูดแล้วก็ อืม.... จริงแฮะ ยิ่งกลับมาคิดทบทวนกับคำถามที่ว่า "เรียนยากไหม" ยิ่งทำให้เห็นชัดว่า "เรียนน่ะมันไม่ยาก  แต่มันยากตรงที่ทำให้ตัวเองมีวินัยที่จะเรียนรู้ตลอดเวลานั่นแหละ"

 

เพราะทุกวันนี้ ข้อมูล ข่าวสาร ความรู้ หรือกระทั่งปัญญาของคนจากทั่วทุกมุมโลกแทบจะอยู่ใกล้ชิดติดตัวเราตลอดเวลา แต่เรา "สนใจจะไขว่คว้า" มันเข้ามาอยู่ในตัวเรามากน้อยแค่ไหน...  และเมื่อรับสิ่งเหล่านั้นเข้ามาแล้ว เรามาสามารถ "วิเคราะห์และตกผลึก" ให้กลายมาเป็นความรู้ในตัวเราได้หรือเปล่า และมากไปกว่านั้นเราสามารถ "สังเคราะห์" แนวคิดใหม่ ๆ จากผลึกที่เรามีอยู่ได้หรือไม่...

 

ทั้ง 3 ขั้นตอนนี้ เป็นสิ่งที่ดูเหมือนจะง่าย แต่ขอบอกอย่างไม่อายว่า จากการที่เรียนผ่านไปแล้วร่วม 8 สับดาห์ ผมยังก้าวหน้าไปไม่ครบ 3 ขั้นตอนนี้เลยแม้แต่น้อย

 

แต่ในใจลึก ๆ ก็ยังเชื่ออยู่ว่า ของอย่างนี้มันเป็น "พรแสวง" มากกว่า "พรสวรรค์"  อย่างน้อย ถ้าเราเริ่ม "แสวงด้วยตัวเอง" ตั้งแต่วันนี้ ในที่สุด "สวรรค์" ก็คงเมตตาเราเข้าในสักวัน...